Ongecategoriseerd

Vrijwilligers Terminale Zorg gezocht

Vrijwilligers Terminale Zorg gezocht voor thuis en hospice in oprichting

Start introductiecursus in mei 2017

Voor de stichting VTZ en een nieuw op te zetten hospice in Capelle aan den IJssel zijn wij op zoek naar vrijwilligers. De vrijwilligers bieden mensen in de laatste levensfase en diens naasten hun tijd, aandacht en ondersteuning. In de thuissituatie nemen zij vaak de taak van de mantelzorger over, zodat deze een boodschap kan doen of even kan rusten. Vrijwilligers in het hospice ondersteunen de gasten en hun naasten en zorgen daarnaast ook voor alle voorkomende huishoudelijke taken.

Je kunt allerlei redenen hebben om vrijwilliger te worden in de terminale zorg. Wij zoeken gemotiveerde vrijwilligers, mensen met een warm hart en een goed inlevingsvermogen die een aantal dagdelen per week beschikbaar zijn. Mensen die liefdevol emotionele steun kunnen bieden. Mensen die even het kussen opschudden, een hand vasthouden, die samen een fotoalbum doorbladeren en praten over herinneringen.

Na een aanmelding volgt er eerst een kennismakingsgesprek met de coördinator van de VTZ. Voordat u wordt ingezet volgt u eerst een introductiecursus van 4 dagen. De introductiecursus start in mei op de maandag en woensdag. Belangstellenden kun zich melden bij Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken., 06-20 98 51 51.

VTZ voor hulp thuis in de laatste levensfase

Sterven hoort net als geboren worden bij het leven. Dat is makkelijk gezegd. Maar wanneer u zelf of uw dierbare te horen heeft gekregen dat het einde nabij is, is dat zwaar. U wilt samen het best mogelijke uit die laatste periode halen. De goed opgeleide vrijwilligers van de VTZ kunnen daarbij kosteloos ondersteunen. Ze bieden tijd, aandacht en ondersteuning aan diegene die gaat sterven en aan zijn/haar naasten. De vrijwilligers zijn er voor u, als het er echt om gaat.

De VTZ is actief in Capelle aan de IJssel, Krimpen aan den IJssel en Kralingse Veer. De VTZ biedt hulp aan bij mensen thuis, ook als dat een verzorgings- of verpleeghuis is en ongeacht hun achtergrond, religie en levensbeschouwing. 

De vrijwilligers van de VTZ bieden tijd, aandacht en ondersteuning.

  • Ik heb hulp nodig (klik hier)
  • Ik wil vrijwilliger worden (klik hier)
  • Ik wil financieel steunen (klik hier)

ERVARINGEN VAN VRIJWILLIGERS

Kerstmis

Ze waren zo gelukkig met elkaar en nu had hij die rotziekte en kon hij niet meer beter worden. Gelukkig konden zij hun gevoelens hierover delen, konden zij er samen over huilen en daarnaast was hij in staat om intens van allerlei dingen te genieten.

En nu was kerstmis in aantocht. Op mijn vraag of zij al wisten hoe zij de kerstdagen dachten door te brengen, was het even stil. En toen zei hij heel verdrietig: “Dit zal mijn laatste kerstmis zijn en ik ben niet in stemming om er ook maar iets aan te doen.” “Ja, dat weet ik,” antwoordde zij, “en ik begrijp het wel van jou, maar ik heb het daar heel moeilijk mee. Het zal inderdaad onze laatste kerstmis samen zijn… Weet je nog dat ik vorig jaar een nieuwe kunstboom en heel mooie ballen had gekocht en dat ik alles had neergezet en dat jij dat allemaal niet gezien hebt, omdat jij toen in het ziekenhuis lag? Als jij nu geen kerstmis wilt vieren, als ik de kerstboom niet mag neerzetten en de kamer versieren, zal het voor mij volgend jaar extra moeilijk zijn, want dan heb ik niets meer wat mij aan voorgaande kerstmissen met jou kan doen herinneren. De nieuwe boom en alles wat daarbij hoort heb jij dan immers nooit gezien. De enige herinnering die ik dan zal hebben… ach, wat zal ik mij dan alleen en eenzaam voelen.”

Toen ik ruim een week later weer op bezoek kwam prijkte de boom in al zijn glorie in een hoek van de kamer. De hele kamer was in kerststemming. Er was een heel warme en vredige stemming voelbaar. Hoe anders dan de keer daarvoor. “Ja,” zei hij, “ik heb nagedacht over wat zij zei en dat van die extra eenzaamheid, dat wou ik haar niet aandoen". En weet je, ik ben zo blij dat het er hier nu zo mooi uitziet! Ik geniet er echt van. Ik besef nu weer opnieuw dat ik nog leef. Door geen kerstfeest te willen vieren, deed ik net alsof ik al dood was.”


Ik laat het je wel weten

De eerste keer dat ik bij meneer binnenstapte, keek hij me verwachtingsvol aan. Hij hield niet zo van praten, alleen mijn aanwezigheid vond hij al fijn.

Na een paar weken nam hij me in vertrouwen. Tranen rolden over zijn wangen. Ik luisterde en voelde met hem mee. Ik hield zijn hand vast, daar werd hij rustig van. Weken gingen in alle rust voorbij. Na twee maanden regelmatig bij hem geweest te zijn, was het einde in zicht. Ik nam afscheid en hij zei tegen mij: “Ik laat het je wel weten.” Een paar dagen erna werd ik midden in de nacht wakker en moest ik heel sterk aan hem denken. Toen ik weer was ingeslapen, zag ik zijn gezicht van heel dichtbij.

Hij is exact die nacht overleden.


Lieve Irene,

Je deed open. Ik zag een klein tenger vrouwtje dat mij aankeek met grote angstige ogen. Maar ik zag er ook opluchting in, opluchting omdat er iemand kwam.

Ik heb je direct in mijn hart gesloten. Je had het benauwd, je had overal pijn. Je was heel open en kwetsbaar. Je hield mijn hand vast en vertelde over je leven, over je alleen zijn, dat je trots was dat je je zo goed alleen kon redden. De liefde voor je dochter en je kleinkinderen. Over je zoon, waar je geen contact meer mee had en die je toch nog zoveel wilde vertellen. Hoe moeilijk je het daarmee had. Dat doet pijn.

Ik zag ook de andere kant. Het vechten tegen de ziekte kanker. Je zelfstandigheid verliezen. Het niet gewassen willen worden, geen ander bed, geen zuurstof, geen postoel. Niets was dan goed. Je was ontzettend dwars en niemand deugde. Het was pure angst voor wat er nog zou ko­men. Elke keer weer een stukje inleveren, terwijl je nog midden in het leven stond. Ik kan me dat zo goed voorstellen. Iedereen reageert anders op het afscheid van het leven. En als ik daar be­grip voor toonde en me er niet door liet afleiden dan kwam je weer tot rust. Dan liet jij je lieve en kwetsbare kant zien en was je weer jezelf: in gedachten verzonken, een mooie vrouw van bin­nen en van buiten.


In 'n relatie sterf je voor twee

de één vertrekt en de ander mag niet mee.


Seintje

De eerste ontmoeting was heel bijzonder. Het was een soort herkenning van beide kanten. Al heel snel na de eerste ontmoeting ontdekten we raak­vlakken, zeker op spiritueel niveau. We waren gelovig opgevoed, onze gesprekken hadden diep­gang. Ze stond nog zo in het leven en genoot overal van.

Ze was heel open over haar uitvaart en was overtuigd van leven na de dood. Tijden later werd ze wat onzeker en voelde zich niet meer veilig als ze alleen was. Ze overwoog om naar het hospice te gaan als ze achteruit ging. Tijdens één van onze gesprekken zei ze: “Als ik overleden ben zal ik je een seintje geven, zodat je weet dat ik het ben.”

Mijn vakantie was aangebroken en we zouden elkaar vier weken niet zien. Ons afscheid was emo­tioneel, want we zouden elkaar erg missen. Tijdens mijn vakantie in Indonesië hoorde ik in de hal van het hotel de muziek die zij voor haar uitvaart had uitgezocht. Urenlang hetzelfde nummer. Ik werd heel emotioneel en begreep er niets van, want dat soort muziek hoor je daar niet. Een­maal thuis hoorde ik dat die lieve, bijzondere vrouw was overleden tijdens mijn vakantie op die bewuste dag, toen ik de muziek hoorde die op haar uitvaart gedraaid zou worden.


Wat mij drijft

Hij is erg ziek! Moeilijk aanspreekbaar, lichamelijk op, terminaal.

Met goede moed mag ik mijn diensten aanbieden. De vrouw des huizes komt even een middag elders op adem. We zijn samen, hij en ik. Zonder woorden merk ik dat hij zichtbaar gerust is, dat ik er ben.

Dan ineens absolute onrust. Pijn, hoesten, defaecatie, braken!

Wat kan ik doen? De wijkverpleegkundige bellen of zal ik zelf aan het werk gaan? Deze man, zo ziek, zo gegeneerd, zo afhankelijk. Ik kies voor het laatste en geef hem de verzorging die op dit moment noodzakelijk is.

Ernstig uitgeput, maar bijzonder dankbaar kijken twee bruine ogen in die van mij. Ik voel een rilling door mijn hart en ziel gaan. Dit is waar ik voor sta, dit is wat mij drijft, dit maakt dat ik ondanks de moeite en het verdriet de kracht ontvang om dit werk te mogen doen.


Ogen

Hij zegt niet veel,

Zijn ogen des te meer.

Het lichaam opgebrand,

Zijn geest helder en fier.

“De strijd” is bijna ten einde.

Zijn ogen vol dankbaarheid,

de weerspiegeling van zijn ziel.

Hij vertelde me zoveel meer

dan wat ik in woorden zou kunnen uitleggen.


Bedankt

De eerste keer dat ik bij haar kom probeer ik haar steeds gerieflijk in de kussens te leggen, wat niet lukt bij deze zwijgzame heel zieke vrouw. Zij tuimelt voortdurend als een “duikelaartje” in haar bed heen en weer. Voorover liggend, opzij hangend of helemaal in elkaar gedoken. De keer vlak daarna volg ik haar en leg steeds een kussen zo dat zij er steun aan heeft of haar beschermt tegen stoten aan het harde hek of de muur. Zij lijkt rustiger nu.

Bij het weggaan groet ik haar, zij kijkt mij een seconde aan en zegt één woordje: bedankt. Deze blik en dat woordje komen diep bij mij binnen.

Een volgende keer is er niet, een paar dagen later is zij overleden.


Ontroerend

Deze inzet is bij een echtpaar van begin tachtig. Meneer heeft kanker en spreekt moeilijk omdat hij een lichte beroerte heeft gehad. Meneer hield het niet meer uit in het ziekenhuis en wilde dolgraag naar huis. Behandeling was verder niet mogelijk. Zijn vrouw heeft daarmee ingestemd, hoewel het erg zwaar voor haar is. Ze hebben één zoon die met vrouw en kinderen in het midden van het land woont, maar zij komen vaak in het weekend en bellen veel.

Mevrouw heeft alleen een zus. De man van haar zus is dementerend en gaat iedere dag naar de dagopvang.

Ik kom o.a. op vrijdagmorgen. Mevrouw gebruikt die morgen om samen met haar zus naar de markt in Alexanderpolder te gaan. Ze zijn beiden slecht ter been en gaan met een speciale taxi. Ze doen wat boodschappen, gaan ergens lekker koffiedrinken en kletsen bij, waarna ze door de taxi op een afgesproken tijdstip weer worden opgehaald. Het is hun enige uitje in de hele week.

Ondertussen probeer ik wat te praten met meneer, drinken we samen koffie en lezen we wat. Na terugkomst van mevrouw en haar zus drinken we vaak met z’n vieren nog een kopje koffie en elke keer weer wordt door mevrouw en haar zus benadrukt hoe fijn ze het vinden dat ze samen een ochtendje weg kunnen en hoe hard ze dit nodig hebben om het allemaal vol te houden.

Wat ik mij vooral van deze inzet herinner, is de wijze waarop meneer en mevrouw met elkaar omgingen. Zelden heb ik zo’n harmonieus echtpaar gezien. Beiden altijd oprecht bezorgd voor elkaar. Nooit klonk er een wanklank of was er sprake van irritatie. Ze waren zo liefdevol naar elkaar. Dat was heel ontroerend om mee te maken.